RSS

Category Archives: बोक्या पुराण

पायलट बोक्या

नर्सरीत असताना बोक्याला पायलट व्हायचे होते. हे पायलटचे वेड तिच्या डोक्यात कुठून शिरले हे ही एक कोडेच. तर त्यावेळी तिला पायलट हा शब्दही निट माहीत नव्हता. क़ाय होणार म्हणून विचारले की मॅडम म्हणायच्या ‘टायलेट’ होणार. 

मग एके दिवशी तिला टायलेट या शब्दाचा खरा अर्थ नीट समजावून सांगितला. त्याला टायलेट नाही तर टॉयलेट म्हणतात हे ही समजावून सांगितले. त्यांनंतर तिला कधीही विचारले कोण होणार म्हणून की बयो खोडसाळपणे हसते आणि म्हणते #टॉयलेट !
असो, तर एके दिवशी आम्ही घरात गप्पा मारत बसलो होतो. मोठ्ठी पुर्वाक्का प्रचंड हुशार आहे, एकपाठी आणि अभ्यासु आहे. ती बिचारी अभ्यास करत बसली होती. बोक्या नेहमीप्रमाणे खेळायला बाहेर पळालेला. बोलता बोलता प्रसाद (बहिणीचा नवरा) म्हणाला ,” आमची पुर्वाक्का मोठ्ठी झाली की डॉक्टर नाहीतर आय ए एस होणार. सायडीची मात्र लक्षणे काही खरी नाहीत. त्यात पायलट व्हायचे ते वेड? 
पण बोक्या आहे कुठे? म्हणत मी तिला शोधत बाहेर आलो. मॅडम एका ठिकाणी ध्रुवपद मिळाल्यासारख्या बसल्या होत्या. मी विचारले, तिथे क़ाय करतेयस म्हणून? 
तर म्हणे आज मी पायलटकाकांच्या जागेवर बसलेय. म्हणजे मी पायलट झालेय. तिथे मागे बसल्यावर जाम गरम होतं शाळेत जाताना. मी बाबाला सांगणार आहे..

“पायलट काकांच्या रिक्शाला एसी बसवून द्यायला”. आता कुठे मला कळलं #पायलट होण्याचं वेड कुठून आ


© विशाल कुलकर्णी

 

​हुशारी किं आगाऊपणा ?

पुणे भेट झाली की बायकोची बहिणीबरोबर तुळशीबागेत चक्कर ठरलेली असते. प्रत्येक वेळी तिथे जावून या बायका काय नक्की करतात हे मला पडलेले कोडेच आहे. कारण म्हणावी  तशी खरेदीसुद्धा करत नाहीत. पण तासन्तास घालवतात त्या तुळशीबागेत. 
यावेळी सुद्धा बायको आणि बहिणाबाई निघाल्याच. ड्रायव्हर म्हणून अस्मादिक होतेच बरोबर. माझं तोंड बघून पुर्वाक्का (बहिणीची मोठी लेक) आणि बोक्या (सई) लागले हसायला. मी विचारले दोघीना यायचे का म्हणून. पुर्वाक्का विचारात पडली ,जावे की नको? 
ते बघून सईने (एवढ्याश्या) कपाळावर हात मारून घेतलाच. “तुला जायचेय दीदी तुळशीबागेत?” चेहऱ्यावर शक्य तेवढं आश्चर्य आणि कंटाळा आणून बोक्याने विचारलं. ते बघून पुर्वाक्काने नको म्हणून सांगितले.
“कसल्या आहात गं दोघी? गरीब बिचाऱ्या काकाची ज़रा  सुद्धा दया येत नाही ना तुम्हाला?” मीच करवादलो. तशी सई उठून तरातरा बेडरुममध्ये गेली. म्हटलं रुसली की क़ाय? तर येताना मॅडम आपल्या बाबांची पॉवरबैंक घेवून आल्या. माझ्या हातात दिली आणि म्हणाल्या, “भरपूर वेळ काढायचाय काकड्या तुला. मोबाइलचे चार्ज़िंग संपले तर उपयोगी येईल. ”
मी बघतच राहीलो…
“बाबा नेहमी असेच करतो. दुसऱ्या दिवशी तुलशीबागेत जायचे असले की पावरबैंक फूल चार्ज करुन ठेवतो. तुला गरज पडणार म्हणून मी रात्रभर चार्ज करून ठेवलीय.”
पुर्वाक्काने टिप्पणी जोडली. मी पोरींच्या हुशारीला दाद द्यावी की आगाऊपणाला , यां संभ्रमात पडलो होतो. दोघी कॅरम खेळण्यात रंगून गेल्या होत्या.

© विशाल कुलकर्णी

 
 
%d bloggers like this: