RSS

Category Archives: प्रिंट मिडीयातील माझे लेखन…

शून्य गढ़ शहर ….

शून्य गढ शहर ….

‘कुमार गंधर्वांचं गाणं’ असा शब्दप्रयोग ज्या वेळी वापरला जातो, त्या वेळी मला आरती प्रभूंची एक ओळ आठवते. त्यांनी एके ठिकाणी लिहिलं आहे, ‘तो न गातो, ऐकतो तो सूर आपुला आतला.’ कुमार गंधर्व गायला लागला की, असं वाटतं की, हा गातो ते आत चाललेलं गाणं आहे. ते स्वत:च ऐकता ऐकता जे काही सूर बाहेर पडतात, त्यांचं गाणं तयार होतंय. ही वीणा, कुमार जन्माला आला त्या वेळी सुरू झालेली आहे. ही अशा प्रकारची आजतागायत चाललेली अक्षय वीणा आहे. ही मैफल आज चालूच आहे. जसा आपण एखादा पिंजरा उघडावा आणि आतला पक्षी बाहेर पडावा, तसं कुमार आ करतात आणि त्यातून गाणं बाहेर पडतं. ही गाण्यातील नैसर्गिकता आहे, हा सहजोदभव गंगोत्रीसारखा आहे. एखाद्या झऱ्यासारखं आलेलं असं हे गाणं अत्यंत दुर्मीळ, दुष्प्राप्य अशा प्रकारचं आहे.

– पु.ल.देशपांडे

कुमार गंधर्व ! भारतीय शास्त्रीय संगीताच्या चाहत्यांच्या, रसिकांच्या हॄदयावर पिढ्यानुपिढ्या अनभिषिक्त साम्राज्य गाजवणारा हा एक खरोखर शापित गंधर्व ! कबीर, रसखान, रहीम यांचे दोहे, निर्गुणी भजने, माळव्याची गाणी, भारताच्या विविध प्रांतातील लोकसंगीत, संतकाव्य अश्या अनेक प्रतलातून लिलया विहार करणारा हा “हंस अकेला!” कुमारजी म्हणजे साक्षात संगीत. अगदी लहानपणी, अकराव्या वर्षी त्यांनी प्रथम गायला सुरुवात केली आणि हा अश्वमेध त्यांच्या या जगातुन एक्झीट घेईपर्यंत चालूच राहिला. कुठल्याही घराण्याची मक्तेदारी न स्वीकारता ते आपल्या पद्धतीने गात राहीले आणि स्वतःची अशी एक शैलीच कुमारजीनी विकसीत केली. वर सांगितल्याप्रमाणे आपल्या कारकीर्दीत कुमारजीनी अनेक प्रकार आपल्या शैलीत गायले आहेत. त्यातलेच एक माझे अतिशय आवडते गाणे म्हणजे “शून्य गढ़ शहर, शहर घर बस्ती”.

नवनाथ संप्रदायाचे मुळ सदगुरु गुरु गोरक्षनाथ यांची ही अदभुत रचना. गोरक्षनाथ हे योग आणि अध्यात्म या क्षेत्रातले अधिकारी पुरुष. नवनाथांपैकी मच्छीन्द्रनाथ हे मायेच्या मोहपाशात अडकले. मच्छीन्द्रनाथ हे खरेतर गोरक्षनाथांचे गुरु. पण इथे या समर्थ शिष्यानेच गुरुला मायेच्या मोहपाशातून सोडवण्यासाठी केलेला हा उपदेश आहे. मानवी देह आणि आत्मा यातील संबंध स्पष्ट करताना आत्म्याचे महत्व मच्छीन्द्रनाथाना पटवून त्यांना मोहपाशातून बाहेर काढण्यासाठी गोरक्षनाथ हे अफाट रूपक मांडतात.

गुरु इथे या रचनेत मानवी शरीराला एका नगरीची उपमा देतात. पण शेवटी संतांचे कुठलेही साहित्य घ्या, कुठलीही रचना घ्या, ती रूपकात्मकच असते. इथे सुद्धा नगरीरूपी शरीराचे रूपक वापरून गोरक्षनाथांनी साक्षात ब्रह्मतत्वावर , त्याच्या स्वरूपावर भाष्य केलेले आहे.

शून्य गढ शहर, शहर घर बस्ती
कौन सूता कौन जागे है
लाल हमरे हम लालान के
तन सोता ब्रह्म जागे है

शरीररूपी तटबंदीमध्ये आत्म्याचा पक्षी वास करून असतो. त्याच्याशिवाय देहाला सार्थकता नाही. पण नुसता आत्मा असून उपयोगी नाही. त्याची जाणीव असणे हेच महत्वाचे. किती जणांना ती जाणीव असते? “कौन सुता कौन जागे है” ज्यांना त्याची जाणीव झाली ते जागृत होतात, कित्येक जण कायम सुप्तावस्थेतच राहतात. त्या आत्मतत्वाची जाणीव होणे अतिशय महत्वाचे. अन्यथा सगळेच शून्य. जोपर्यंत त्याची जाणीव होत नाही तोवर सगळे अस्तित्वहीन. ‘लाल’ म्हणजे ईश्वर, ब्रह्मस्वरूप. तो आमचा आहे आणि आम्ही त्याचे अर्थातच आपण दोघे नसून एकच आहोत ही अद्वैताची, समर्पणाची, सायुज्यतेची भावना निर्माण होत नाही तोवर सगळे शून्यच.

जल बिच कमल, कमल बिच कलियाँ
भँवर बास न लेता है
इस नगरी के दस दरवाजे,
जोगी फेरी नित देता है

मानवी शरिराचे एकूण दहा दरवाजे. बघा हं, दोन डोळे, दोन नाकपुड्या, दोन कान, दोन गुह्येंद्रिये आणि एक मुख व एक ब्रह्मरंध्र. ऐहिक आणि भौतिक अवस्थेतील मानवी प्रलोभने, इच्छा, आकांक्षा आणि वासनांची जणुकाही ही दारेच. ब्रह्म जाणलेला योगी या दरवाजांवर आपल्या संयमनाची कड्या-कुलूपे आणि मन नामक प्रभावी अस्त्र हातात घेवून जणुकाही या द्वारांवर सतत पहाराच देत असतो.  माझी एक व्यासंगी मैत्रीण सौ. आरती खोपकर , याबद्दल एक अजुनच खोल विचार मांडते. म्हणजे बघा ना. तिच्याच शब्दात सांगायचे तर…

“म्हटले तर कितीतरी मोह, कितीतरी प्रलोभने, कितीतरी भोग, कितीतरी तत्वे, कितीतरी विचार अन कितीतरी तत्वज्ञानं अन कितीतरी ज्ञानाची द्वारे,  अन अजून कितीतरी अनुभूती….!”

हा तसा समजून घ्यायला अतिशय कठीण, गूढ असा विचार  कुमारजी आपल्या गायकीतून अतिशय सोपा करून टाकतात. मुळातच कुमारजी हे निव्वळ रियाझी गायक नाहीयेत. कुठलीही रचना व्यवस्थित समजून घेवून, त्यातल्या शब्दोच्चारापेक्षा आशयाला, गर्भितार्थाला महत्व देत त्याचे सार विलक्षण प्रभावीपणे आपल्या सुरातून व्यक्त करतात.

तन की कुण्डी मन का सोटा
ज्ञानकी रगड लगाता है
पाञ्च पचीस बसे घट भीतर
उनकू घोट पिलाता है

लौकिकार्थाने बघितले तर मानवी शरीर हे पंचमहाभूते आणि त्यांनी बनलेली पंचवीस तत्त्वे यांपासून बनलेले असते. मांस-मातीपासून बनलेल्या या शरीराला साधनेने, तपस्या करून जागृत करावे लागते. पंचमहाभूतांपासुन अलिप्त राहुन शरीराला ज्ञानाचे, साधनेचे घोट पाजण्याची किमया ज्याला साधली तो योगी होतो.

अगन कुण्डसे तपसी ताप
तपसी तपसा करता है
पाञ्चो चेला फिरे अकेला,
अलख अलख कर जपता है

ज्ञानप्राप्तीची परमोच्च अवस्था म्हणजे मोक्ष. ब्रह्म ! तिथे पुन्हा एक निर्विकार अवस्था येते. सगळ्या विचार-विकारापासुन मुक्तता देणारी अवस्था. म्हणजे पुन्हा एक शून्य अवस्था. पण हे सोपे, सहजसाध्य नाही, त्यासाठी अखंड तपस्या हवी. अध्यात्माचा परामर्श घेतला तर ही पंचमहाभूते म्हणजे जणुकाही आत्मारूपी योग्याचे शिष्यच असतात. पण खरा योगी या शिष्यापासुन अलिप्त राहतो. निर्विकारपणे तो अलख जपत राहतो. अलख म्हणजे जे सर्वसामान्य डोळ्यांना दिसत नाही पण सृष्टीच्या चराचरामध्ये भरून राहिलेले आहे ते ईश्वरस्वरूपी ब्रह्मतत्त्व. खरा योगी पंचमहाभूतांच्या मोहमायेत न अडकता त्या ब्रह्मस्वरूपात लीन होवून जाण्यात आयुष्याची कृतार्थता मानतो.

एक अप्सरा सामें उभी जी,
दूजी सूरमा हो सारे है
तीसरी रम्भा सेज बिछावे,
परण्या नहीं कुँवारी है

हे रूपक मात्र खरोखर अफाट आहे. यातून प्रत्येकाला आपल्याला हवा तसा अर्थ काढता येईल. या संपुर्ण रचनेचे स्वरूप हे साधक आणि त्याची ज्ञानोपासना यावर केंद्रीत आहे असेही म्हणता येईल. साधकाला सुरुवातीला अविद्यारूपी माया आपल्या मोहजालात अडकवते. गुरु तिला अप्सरा म्हणतात. विद्या प्राप्त झाल्यानंतर सुद्धा त्या विद्येमुळे त्याला सर्व कळत राहते, पण त्या कळण्यामागचे तत्व, ज्ञानाचा तो अखंड स्रोत म्हणजेच ब्रह्म त्याला अज्ञातच असते म्हणून विद्येलाही गुरु मायेचेच एक स्वरूप मानतात. मायेचे तीसरे रूप म्हणजे तिच्या मोहाने भारलेले मानवी मन. मायारूपी रंभेने जणुकाही बिछाना  सजवावा तसे हे मन आपल्याला हव्या तश्या आभासी विश्वाची निर्मिती करते आणि त्यातच अडकुन बसते. खरा साधक तोच जो या कुठल्यात मोहात न अडकता निःसंगपणे एखाद्या ब्रह्माचाऱ्याप्रमाणे साधनारत राहून ब्रह्मतत्वाची वाट धरतो.

म्हणजे बघा ना, आपला अधिकार नाहीये हे माहीत असूनही सगळे काही मिळवण्याची हाव असो किंवा त्यावर संयमन करून अलिप्त राहण्याची धडपड असो.  सृजनाचा ध्यास आणि त्याच्या हक्काची माया हेही सगळे भोगाचेच एक रुप. गंमत म्हणजे हे सर्व त्या ब्रह्मतत्वाच्या आधीन. एकंदरित काय तर या सर्वाचे उद्दीष्ठ एकच… मोक्ष, आत्मानुभूती. म्हणजे पुन्हा त्या निर्विकारतेकड़े, शून्याकडे चालू लागणे.

परण्या पहिले पुतुर जाया
मात पिता मन भाया है
शरण मच्छिन्दर गोरख बोले
एक अखण्डी ध्याया है

इथे गुरु गोरक्षनाथ पुन्हा मानवी रूपके वापरून ब्रम्हातत्वाचे स्वरूप विशद करतात. प्रकृति आणि पुरुषरुपी या दांपत्याला विवाह न करता प्राप्त झालेले अपत्य म्हणजे कसलीही आकांक्षा न बाळगता साधनारत राहणाऱ्या साधकाच्या रूपाने साकार झालेले अनिर्वचनीय असे ब्रह्मतत्वच असे गोरक्षनाथ सांगतात. हा बालकरूपी साधक त्या प्रकृतिपुरुषरूपी जोडप्याचा अतिशय लाडका आहे कारण त्याच्या या निरपेक्ष साधनेमुळेच त्याच्या समाधीवस्थेतच प्रकृति-पुरुषरूपी मुलतत्वाचे मिलन होते.

आणि म्हणून शेवटी गोरक्षनाथ विनम्रपणे मच्छीन्द्रनाथांना विनवतात की अश्या या साधकाच्या रुपात गोरक्षनाथ सदैव शिष्य म्हणून आपले गुरु मच्छीन्द्रनाथ यांना शरण आलेले आहेत आणि गुरुची कृपा हाच त्यांचा अखंड ध्यास आहे।

इथे पुन्हा मला माझी मैत्रीण आरती खोपकरचे विचार उद्धृत करावेसे वाटतात. मी तिला प्रेमाने, श्रद्धेने माय म्हणतो. माझी माय म्हणते…

” शेवटी हा सगळा आतल्या आतला संवाद, वाद, खल, झगडा… आपला आपल्यालाच सोडवायचा. आपलाच पहारा आपल्यावरच. आपलीच मोहमाया आपणच दूर करायची. आपल्या सुखाच्या मर्यादा ओलांडायच्या आपणच, अगदी पार व्हायचे, आपले आपणच.

ह्या शून्यप्राप्तीचा हा प्रवास, तो ही शून्यच… फक्त त्याची जाणीव होणं, राहणं, सतत ठेवणं हे त्या शून्याचे संपूर्णत्व. ते अंगी येणे म्हणजेच शून्यत्व…

शून्याकडून शून्याकडची वाट मात्र फार फार मोठी….!”

गुरु गोरक्षनाथांची ही अदभुत रचना, कुमारजींच्या दैवी आवाजात ऐकणे म्हणजे जणुकाही त्या निर्विकार, शून्यसम ब्रह्मतत्वाला शरण जाण्यासारखेच आहे.

दै. संचार, सोलापुर – १८ नोव्हेम्बर २०१८

धन्यवाद.

विशाल कुलकर्णी, पनवेल
भ्रमणध्वनि : ०९९६७६६४९१९

 

निसर्गाचे गाणे

आज आपण एका वेगळ्याच गाण्याबद्दल बोलणार आहोत. आजवर मी इथे वेगवेगळ्या प्रकारच्या गाण्यांवर लिहीलेय. भावगीत, भक्तिगीत, प्रेमगीत, विरहगीत, मीरेची भजने, गझल असे विविध प्रकार हाताळून पाहीलेत. पण आजचे गाणे माझ्यासाठी खास आहे. कारण हे निव्वळ एक गाणे नाहीये. हा एक संवाद आहे, एका लहानग्या, कदाचित नुकत्याच तारुण्याच्या उंबरठ्यावर पाऊल ठेवू पाहणाऱ्या एका गोड मुलीने थेट निसर्गदेवतेशी साधलेला एक मनस्वी, हॄदयस्पर्शी संवाद !

वॉल्ट डिस्ने हे अनिमेशनच्या क्षेत्रातले एक अतिशय मोठे आणि आश्वासक नाव. आपल्या प्रत्येकाच्या आयुष्यात या माणसाने कधीना कधी आपल्या कार्टून्सच्या रूपाने प्रवेश केलेला आहे. खट्याळ मिकी माऊस आणि त्याची गोड मैत्रीण मिनी, अथवा डोनाल्ड डक, कंजूस अंकल स्क्रुझ आणि त्यांचे उद्योगी पुतणे, चिप एंड डेल, बल्लू, श्रेक अशी कितीतरी नावे आपल्या बालविश्वात अजरामर होवुन बसलेली आहेय. हिमगौरी आणि सात बुटके, ब्यूटी एंड द बीस्ट, सिंड्रेला अश्या कित्येक कथा डिस्ने यांनी चित्रपट रुपात आणून आपल्यावर प्रचंड मोठे उपकार करून ठेवलेले आहेत. पायरेट्स ऑफ द कॅरेबियन ही डिस्नेची जगप्रसिद्ध सिनेमालिका जगभर हजारो, लाखो, करोड़ो चाहते अभिमानाने मिरवते आहे. डिस्नेच्या कथा, मालिका , चित्रपट एवढे यशस्वी का होतात माहिती आहे? कारण कथेचे नायक-नायिका कुणीही असो, एखादे कार्टून वा हिमगौरीसारखी गोड़ राजकुमारी किंवा वडीलांच्या वचनामुळे बीस्टच्या बरोबर राहावे लागणारी एखादी गोड मुलगी असो. त्यांच्या कथेचा खरा आत्मा असतो निसर्ग. त्यांची प्रत्येक कथा कुठेना कुठे आधारलेली असते ती माणूस आणि निसर्ग यांच्यामधील नितांतसुंदर नात्यावर. आज आपण ज्या गाण्यावर बोलणार आहोत ते असेच माणूस आणि निसर्ग यांच्यातील अटूट नात्यावर भाष्य करणारे गाणे आहे. पाहायला गेले तर मोजून चार-पाच ओळीचे गीत आहे हे. पण या चार-पाच ओळीत साऱ्या विश्वाचे आर्त सामावले आहे.

KNOW WHO YOU ARE

I have crossed the horizon to find you
I know your name
They have stolen the heart from inside you
But this does not define you
This is not who you are
You know who you are

या रूपकाच्या माध्यमातून कविने निसर्गाकडे अखिल मानवजातीच्या चुकांची कबुलीच दिलेली आहे एकप्रकारे. कवितेचं हेच वैशिष्ठ्य असतं. एकेका वाक्यात, एकेका शब्दात एखाद्या शेकडो पानी ग्रंथांचा आशय सांगण्याची ताकद कवितेत असते. सर्वश्री Opetaia Foa’i आणि Lin-Manuel Miranda या गायक संगीतकार द्वयीने संगीतबद्ध केलेलं आणि Auli’i Carvalho या तरुण गुणी गायिकेने सहकाऱ्यासह गायलेलं हे गाणं म्हणजे चित्रपटाचा कळस आहे. तसं पाहायला गेलं तर हा संपूर्ण चित्रपट एक संगीतिकाच आहे. यातले साधे साधे संवाद सुद्धा गाण्याच्या, संगीताच्या स्वरुपात आहेत.

चित्रपटाचे नाव आहे “मोआना” (Moanna)
43384935_2131735830193001_8625887492651876352_n

एनिमेशनच्या स्वरुपात मांडलेले हे कथानक हवाईयन बेटात प्रचलित असलेल्या एका दंतकथेवर आधारित आहे. एका अज्ञात बेटावरील आदिवासी समुहाच्या प्रमुखाची ही छोटीशी मुलगी. मोआना म्हणजे समुद्र. या मुलीलाही समुद्राबद्दल विलक्षण प्रेम आहे. पण आपल्या एका मित्राला समुद्रावर हरवून बसलेला वत्सल पिता आता आपल्या लेकीला गमवायला तयार नाही त्यामुळे तो तिला समुद्रापासुन दूर ठेवतोय. पण तिच्या आजीला तिची ओढ़ माहिती आहे. ती मोआनाला एक गोष्ट सांगते की फार पूर्वी माऊई नावाच्या एका खट्याळ देवाने निसर्गदेवतेचे हृदयच चोरुन नेले. त्यामुळे संतापुन तिने त्याची सगळी शक्ती , त्याचे शस्त्र हिरावून घेतले. त्या धावपळीत तिचे हॄदय समुद्रात पडून गेले. आता जोपर्यंत माऊईच्या मदतीनेच तिचे हॄदय तिला परत मिळत नाही तोवर ती अशीच संतापलेली राहणार. आणि ते जऱ तिला नाही मिळाले तर हळूहळू सगळ्या सृष्टीचा नाश होवुन जाणारं. है ऐकल्यावर छोटुकली मोआना टे-फिटी म्हणजे निसर्गदेवतेला तिचे हॄदय परत मिळवून देण्याच्या कामगिरीवर निघते.

तिचा तो प्रवास म्हणजे MOANNA !

मानवाचे निसर्गाशी असलेले नाते अतिशय पुरातन आणि चिरंतन आहे. निसर्गाच्या अधिष्ठानाशिवाय माणूस जगूच शकत नाही. पण नेमके हेच माणूस विसरत चालला आहे हेच या गाण्यातून मांडण्याचा प्रयत्न केला गेलाय.

They have stolen the heart from inside you…

माणसाने आपल्या प्रगतीसाठी निसर्गाला अगदी ओरबाड़ून घेतलेले आहे. मग त्यात विविध औषधी वनस्पति असोत, जमिनीईखाली दडलेली विविध मूल्यवान खनिजे असोत , पर्यावरणाचे संतुलन राखणारी झाड़े असोत किंवा ज्याला आपण जीवन म्हणतो ते जल असो निसर्गाकडून आपण हे धन कायम ओरबाड़ून घेत आलोय. पण त्या नैसर्गिक देणगीची परतफेड करणे मात्र कृतघ्न माणूसजात विसरलीय.

आपण अन्नाशिवाय एखादा दिवस, पाण्यावाचून एखादा तास जिवंत राहू शकतो, मात्र हवेतील ऑक्सिजनशिवाय क्षणभरसुद्धा जिवंत राहू शकत नाही आणि ऑक्सिजन निर्मितीचे सर्वात मोठे कार्य परिसरातील वृक्ष करीत असतात. वनस्पती स्वतःचे अन्न स्वतः तयार करतात आणि हवेतील कार्बनडायऑक्साईड म्हणजे खराब हवा कायू शोषून मानवास उपयुक्त असे ऑक्सिजन म्हणजे शुद्ध हवा वायू हवेत सोडतात. त्यासाठी म्हणून प्रदूषण नियंत्रणात ठेवणे, वनस्पतीची , झाडांची लागवड करणे अत्यावश्यक आहे आणि आपण नेमके हेच विसरलोय. त्यामुळे दिवसेंदिवस निसर्गाचा तोल बिगड़त चाललाय.

प्रत्यक्षात, आपल्या रोजच्या जीवनात तरी काय वेगळे घडतेय? रोज तोडत चालेल्या झाडांच्या कत्तलीमुळे सिमेंटची जंगल उभी राहत आहेत परंतु पर्यावरणाचा होत असलेला ऱ्हास मानवाने लक्षात घेतला पाहिजे. दिवसेंदिवस वातावरणातील ओझोनचा थर प्रदूषणामुळे विरळ होतोय. त्यामुळे ग्लोबल वार्मिंगचा धोका वाढत चाललाय. जागतिक तापमानवाढीचा प्रश्न भविष्यात अधिक उग्र बनण्याची लक्षणे आहेत. काही भागात कमी पाऊस, वाढते वाळवंटीकरण, काही ठिकाणी अतिवृष्टी/पूर, ध्रुवांवरील बर्फ वितळण्याचा दर वाढल्यास समुद्राची पातळी वाढण्याचा धोका, अश्या अनेक रूपाने हा प्रश्न अधिक गंभीर होत चालला आहे.

माऊईच्या मदतीने टे-फिटीला तिचे हृदय परत करायला निघालेली मोआना तिच्या वाटेत आडव्या आलेल्या टे-टका नावाच्या संतप्त आणि अतिबलाढ़य अग्निराक्षसाशी जिवाच्या आकांताने झुंज देते. आपली चूक कळलेला माऊईसुद्धा आपले सर्वस्व, सगळी शक्ती पणाला लावून मोआनाची साथ देतो आणि मोआना टे-फिटीच्या राज्यात जावून पोचते. पण तिथे पोचल्यावर तिच्या लक्षात येते की टे-फिटी तिथे नाहीचे. मग ती गेली कुठे? आता तिचे हॄदय तिला कसे परत करणार? सगळ्या सृष्टीचा होणारा ऱ्हास कसा थांबवणार? त्या हताश अवस्थेत तिचे दुरवर दिसणाऱ्या, आपल्या पराभवाने संतप्त झालेल्या टे-टका या अग्निराक्षसाकडे लक्ष जाते आणि एक फार मोठे कटुसत्य तिच्या लक्षात येते.

मोआना या चित्रपटातील निसर्गदेवतेचे , टे-फिटीचे तेच होते. तिचे हृदय म्हणजे हिरवाई, ऑक्सीजन, शुद्ध हवा गमावून बसल्यामुळे ती आपले मूळचे हिरवेगार, आरोग्यदायी , वरदायी अस्तित्व गमावून बसते आणि तिचे रूपांतर एका टे-टका नावाच्या तप्त, अग्निराक्षसात झालेय. जो मानवजातीवर अतिशय संतप्त झालेला आहे. समुद्र पार करू पाहणाऱ्या प्रत्येकाला आपल्या अग्निने भाजुन काढायला त्याने सुरुवात केलीय. टे-फिटीच टे-टका बनलीय हे लक्षात आल्यावर मोआना पुन्हा तिच्याशी संवाद साधण्यांचा प्रयत्न सुरु करते. आपल्या (मानवजातीच्या) चुका मान्य करून टे-फिटीला तिच्या मूळ स्वरूपाची जाणीव करून देते आणि तिचे हॄदय तिला परत देते. हॄदय परत मिळताच टे फिटी पुन्हा आपल्या मूळ स्वरुपात येते आणि सृष्टी पुन्हा पहिल्यासारखी होते.

43284960_2131735806859670_786891579754283008_n

अवघ्या चार पाच ओळीच्या या गाण्यातून केवढा मोठ्ठा संदेश देण्यात आलेला आहे. निसर्गाशिवाय आपण जगु शकत नाही. तो कायम भरभरुन देत आलेला आहे आपल्याला. पण त्या बदल्यात त्याचे संवर्धन करणे , समतोल साधणे हे आपले सुद्धा कर्तव्य आहे. हेच मोआना आणि टे-फिटीच्या या संगीतिकेतुन आपल्यापर्यंत पोचवण्याचा डिस्नेने प्रयत्न केला आहे. चला आपण सगळेच मोआना होवू यात आणि आपल्या टे-फिटीला तिचे हरवलेले हॄदय परत मिळवून देण्याच्या पवित्र आणि अत्यावश्यक कार्यासाठी कटिबद्ध होवूयात !

धन्यवाद.

दै. संचार, सोलापुरमधील “एक गाणे अनुभवावे” या माझ्या सदरातील आजचा लेख !

दै. संचार, सोलापुरमधील

दै. संचार, सोलापुरमधील “एक गाणे अनुभवावे” या माझ्या सदरातील आजचा लेख !

विशाल कुलकर्णी , पनवेल
०९९६७६६४९१९ / ०९३२६३३७१४३

 
 
%d bloggers like this: