RSS

Author Archives: अस्सल सोलापुरी

‘हमरा लाईफ कौनो लाईफ नही है कां?’

लेकीच्या लग्नात मंगळ आडवा येतोय हे कळाल्यावर कुठल्यातरी कुडमुड्या ज्योतिषाच्या सांगण्यावरुन आधी तिचे लग्न एका कुत्र्याच्या पिल्लाबरोबर लावुन द्यायला निघालेल्या आईला खडसावून विचारणारी बिनधास्त, सुशिक्षीत विंध्या हे तिची भूमिका करणाऱ्या रीयल लाईफ दिव्याचे रील लाईफमधले अगदी तंतोतन्त जुळणारे पात्र असावे.

प्रत्यक्षातही दिव्या तशीच बोल्ड, बिनधास्त, फटकळ आहे. आयुष्यातल्या प्रत्येक समस्येला, संकटाला हासत हासत जिद्दीने सामोरे जात बॉलिवुडमध्ये आज आपली एक जागा निर्माण केलीय तिने. हिंदी, पंजाबी, मलयालम, इंग्रजी अश्या विविध भाषातुन , विविध जॉनरच्या भूमिका करत आपल्या भूमिकात कायम एक वैविध्य आणि सातत्य राखणारी अभिनेत्री आणि तरीही दुर्लक्षीत राहिलेली एक अतिशय गुणी अभिनेत्री 👍

images (3)

१९९४ साली आलेल्या माहरुख मिर्झाच्या इश्क में जीना इश्क में मरना मधुन तिने पदार्पण केलं होतं. पण पहिलाच चित्रपट बॉक्स ऑफीसवर आपटला. नंतर आलेल्या सल्लुमियाच्या वीरगतीने मात्र तिला हात दिला. यात ती भाईची बहीण बनली होती. त्यानंतर आली झैनब . शहीद ए मूहब्बत बूटासिंग या सत्यकथेवर आधारीत चित्रपटातील तिच्या कामाचे प्रचंड कौतुक झाले. फाळणीच्या पार्श्वभूमीवर आलेली एक मुस्लिम पत्नी आणि शिख पती यांची सुंदर प्रेमकथा असलेला हा पंजाबी चित्रपट अनपेक्षितरित्या प्रचंड मोठा हिट ठरला. विशेषतः यातील गाण्यांनी पंजाब दुमदुमलं. गुरुदास मान, आशाताई, अनुराधा पौडवाल आणि दस्तूरखुद्द नुसरतसाहेब यांनी गायलेल्या गाण्यांनी कहर केला. विशेषतः नुसरतसाहेबांचे ‘इश्क दा रुतबा’ प्रचंड गाजले. याच चित्रपटकथेवर नंतर अनिल शर्माच्या गदरने इतिहास रचला.

पण याचा दिव्याला म्हणावा तसा फायदा झाला नाही. नाही म्हणायला तिला सहाय्यक भूमिका मिळू लागल्या. दिव्याकडे चेहरा आणि अभिनय दोन्हीही होते. तिने सहाय्यक भूमिकांचे सुद्धा सोने करायला सुरुवात केली. २००४ साली आलेल्या वीर-झारामधली तिने साकारलेली झाराची चुलबुली सखी ‘शब्बो’ कोण विसरु शकेल. या भूमिकेची प्रचंड प्रशंसा झालीं. दिव्याला अनेक पुरस्कारांची नॉमिनेशन्स सुद्धा मिळाली. त्यानंतर २००८ साली आलेल्या वेलकम टू सज्जनपुरची बिनधास्त विंध्या तिने भन्नाटच रंगवली. स्त्रियांना कायम दुय्यम वागणूक देणाऱ्या समाजावर व्यंगात्मक पद्धतीने कोरडे ओढ़णारी ही भूमिका होती. दिव्याने विन्ध्या अगदी मनापासून साकारली. चित्रपट फ़ारसा चालला नसला तरी याही भूमिकेचे भरपूर कौतुक झाले.

images (6)

images (4).jpeg
मग २००९ साली आला “दिल्ली ६” , राकेश ओमप्रकाश मेहराच्या या चित्रपटाने दिव्याला तिचा पहिला मानाचा आणि महत्वाचा आयफा पुरस्कार मिळवून दिला, उत्कृष्ट सहाय्यक अभिनेत्री या श्रेणीत. या चित्रपटात तिने रंगवलेली मेहतरानी ‘जलेबी’ प्रचंड नावाजली गेली. अस्पृश्य असल्याने कायम सगळ्याच्या घृणेचा, तिरस्काराचा विषय ठरलेली, तरीही आपला आब राखून असलेली जलेबी अतिशय ताकदीने उभी केलीय दिव्याने. ती मोजक्याच भूमिका करत असते, पण प्रत्येक भूमिका अगदी चौखंदळपणे निवडलेली असते. मग स्टॅनले का डब्बामधली गोड रोझी मिस असो की हिरोईनमधली पल्लवी नारायण.

हिरोईनमधल्या पल्लवी नारायणला कोण विसरु शकेल? माहीची (करीना कपूर) प्रसिद्धी प्रमुख म्हणून असलेली आणि नंतर चांगली मैत्रीण झालेली, तिला पुन्हा टॉपला नेण्यासाठी जंग जंग पछाड़णारी पल्लवी कायम लक्षात राहील. दिव्याने हे पात्र अक्षरशः प्रचंड ताक़दीने उभे केलेय. पल्लवीच्या स्वभावातले अनेक कंगोरे, तीचे भारलेपण, माहीला स्टेज करण्यासाठी तिने केलेली प्रचंड धडपड दिव्याने अफाट ताक़दीने जीवंत केली होती.

images (7).jpeg

आणि मग आला ‘भाग मिल्खा भाग’ , यातली मिल्खाची बहीण दिव्याने आपल्या अभिनयाच्या जोरावर समर्थपणे उभी केलीय. आपल्या वाटणीचं दूध मायेने मिल्खाला पाजताना तिच्या डोळ्यातलं आईपण आपल्यालाही जाणवतं. नवऱ्याशी भांडुन भावाला जपणारी वत्सल बहीण, नवरा की भाऊ या विलक्षण कात्रीत अडकलेली एक असहाय्य पत्नी, भावाला नवीन आयुष्य सुरु करण्यासाठी आपली कर्णफुले काढून देणारी, नंतर भावाचे इंडियन आर्मीचे जर्किन घालून अभिमानाने मिरवणारी, त्याने आणलेल्या सोन्याच्या बांगड्या पहिल्यावर मुक्तपणे त्याच्या कुशीत शिरून रडणारी इशरी सिंग ज्या ताक़दीने दिव्याने उभी केली आहे त्याला तोड़ नाही. या भूमिकेने दिव्याला अनेक पुरस्कार, अनेक नॉमिनेशन्स मिळवून दिली. तिचा दूसरा आयफा पुरस्कार सुद्धा याच भूमिकेने मिळवून दिला तिला.

त्यानंतरही दिव्या बहकली नाही. अगदी चौखंदळपणे भूमिका निवडत शांतपणे काम करत राहिली. भारतीय राज्यघटनेवर आधारीत शाम बेनेगल यांच्या Samvidhaan: The Making of the Constitution of India मालिकेमधली पूर्णिमा बॅनर्जी असो वा इरादा या २०१७ साली आलेल्या अपर्णा सिंगच्या चित्रपटामधली मधली मुख्यमंत्री रमणदीप असो. तीची प्रत्येक भूमिका वेगळी आहे. इरादामध्ये तिने प्रथमच निगेटिव्ह भूमिका साकारली आणि इतक्या उत्कटतेने साकारली की तिला तिच्या आयूष्यातला पहिला राष्ट्रीय पुरस्कार मिळवून गेली. सर्वोत्कृष्ट सहाय्यक अभिनेत्री म्हणून राष्ट्रीय पुरस्कार मिळाला तिला या भूमिकेसाठी.

1_16a08386475.1978911_2909921910_16a08386475_medium.jpg
आपल्या वैयक्तिक आयूष्यात सुद्धा दिव्या तशीच बिनधास्त आणि बोल्ड आहे. फटकळ आहे. काही दिवसांपूर्वी इंस्टाग्रामवर तिच्या फोटोवर असभ्य कमेंट करणाऱ्या एका विकृताला तिने जे काही फटकावलेय की यंव रे यंव !

काही दिवसांपूर्वी नंदिता दासने ‘मंटो’ केला तेव्हा त्यातील मन्टोच्या बहुचर्चित ‘ठंडा गोश्त’ या कथेतील मनस्वी ‘कुलवंत कौर’च्या आव्हानात्मक आणि वादग्रस्त ठरू शकणाऱ्या भूमिकेसाठी नंदिताच्या डोळ्यासमोर पहिले नाव आले ते दिव्याचेच आणि ती छोटीशी इंटिमेट भूमिकासुद्धा दिव्याने अफाट ताक़दीने उभी केली.

Still there is long way to go Divya and horizons are the limits. पूढच्या कारकिर्दीसाठी दिव्याला मनःपूर्वक शुभेच्छा !
नाही, आज काही तिचा वाढदिवस वगैरे नाहीये. पण कुणालाही विशेषतः दिव्यासारख्या आवडत्या अभिनेत्रीला शुभेच्छा देण्यासाठी मुहूर्त कशाला हवाय?

#CinemaGully
#विशालकुलकर्णी

 

गुड जॉब

“मी क़ाय म्हणते, यावेळी आपण नाशिकच्या ऐवजी प्रयागला जावूयात का? दरवेळी नाशिक, त्र्यंबक करून कंटाळा आलाय आता.” चेहऱ्यावर पफचा हलकासा हात फिरवत तिने लाडिक स्वरात विचारले, तसे त्याने तोंड वाकडे केले.
“अगं पण मी ऑलरेडी बुकींग केलेय. आणि आता अवघ्या काही रात्री शिल्लक आहेत. आता इतक्या कमी वेळात प्रयागला बुकींग तरी मिळायला पाहीजे ना?” त्रासिक स्वरात त्याने उत्तर दिले.
“मिळेल रे, मी बोलते मास्टरशी. तो करेल काहीतरी मॅनेज. चल मी निघते, मध्यरात्री संपर्क साधेन तुझ्याशी. मिळाले बुकींग तर कळवेन, नाहीतर त्र्यंबक आहेच.” पर्स खांद्यावर टाकून ती बाहेर पडली.
तो ही पटापट आवरु लागला. उशीर करून चालणार नव्हते. आजकाल कॉम्पिटिशन प्रचंड वाढली होती. रोज नवनवे, ताजे-तगड़े उमेदवार यायला लागल्यापासून स्पर्धा वाढलेली. मास्टर फर्स्ट कम फर्स्ट सर्व बेसिसवर असाइनमेंट्स द्यायचा. त्यात याचे वय होत आलेले. परत जायची वेळ होत आलेली. त्यांमुळे आजकाल त्याला असाइनमेंट्स सोपवताना मास्टर जरा कॉन्शसच असायचा. तिचे मास्टरशी चांगले जमत असल्याने मास्टर त्यालासुद्धा थोड़ीफार सुट देत असे.
तशी ती हुशार होती. प्रचंड कार्यक्षम होती. त्याच्यासारख्या परतीची वेळ जवळ आलेल्यावर तिचा क़ाय जीव होता हे त्यालासुद्धा कळत नसे. बरोबर रात्री अडीचच्या दरम्यान तिचा फोन आला. खुशीत होती.
“अरे आनंदाची बातमी. मास्टर प्रयागचे बुकींग मिळवून देतो म्हणालाय. या सर्वपित्रीला आपण प्रयागला.यस्स यस्स यस्स !”
पहाटेच्या वेळी ती अक्षरशः तरंगतच परत आली.
“अरे वा, स्वारी एकदम खुश. आजचा काउंट चांगला दिसतोय.”
“हो रे ,टोटल सात. चार बायका, तीन पुरुष, त्यापैकी एक तेरा चौदा वर्षाचा मुलगा होता. तीन बायका आणि एक पुरुष ऑन द स्पॉटच. एक बाई धीट निघाली बऱ्यापैकी. पुरुषापैकी एक जण पळून गेला,  मुलगा हॉस्पिटलाइज आहे. उद्या येईल तो.” ती आपल्याच तन्द्रीत होती. त्याच्या चेहऱ्याकड़े लक्षच नव्हते तिचे. त्याचा चेहरा वेदनेने पिळवटलेला. “तेरा चौदा वर्षाचा मुलगा?”
“तुझा क़ाय काउंट आजचा? मास्टर ओरडत होता हा तुझ्या नावाने. तू आजकाल फारच मानवी होत चाललायस म्हणत होता. “
कसल्याशा आठवणीने त्याचा चेहरा क्षणभर उजळला पण लगेच उतरलाही.
“फार नाही गं. तीन फ़क्त. एक म्हातारा, ज्याचे तिकीट ऑलरेडी कटले होते. एक तरुण मुलगी जी आयूष्याला कंटाळली होती. आणि एक छोटीशी परीसारखी गोडु. मला एकदम माझ्या सुमीचीच आठवण आली.”
“वॉव, आली ती इकडे? कधी भेटवतोयस?” ती एकदम चित्कारली. तसा त्याचा चेहरा परत उतरला.
“नाही आणलं मी तिला. बागेत हरवली होती. घाबरून गेलं होतं लेकरु. आईला हाका मारत होतं. माझी सुमीपण अशीच हाका मारत होती नेहाला शेवटी.”
“मग?” ती पुढे सरकली, तिच्या डोळ्यात कमालीची उत्सुकता होती.
“मग क़ाय? मी एक म्हातारा आजोबा झालो आणि सुमीला… आपलं .., त्या लेकराला तिच्या घरापर्यंत पोचवलं. आईला बघुन लेकरु प्रचंड खुश झालं होतं. माझ्या सुमीला नाहीच भेटली नेहा. कशी भेटेल? ती तर मास्टरकड़े रुजू झाली होती ना!” तो विषण्णपणे उद्गारला.
“असं कड़ू नकोस रे राजा. आधीच तर मास्टर वैतागलाय तुझ्यावर. इतका हळवेपणा बरा नव्हे. तु असेच वागत राहिलास तर प्रयाग तर दुरच आपल्याला हा पिंपळसुद्धा सोडून जावे लागेल. बी प्रैक्टिकल माय डियर, असे करून कसे चालेल?” आणि ती त्यांच्याकडे पाठ वळवून मागच्या दिशेने निघाली.
“पण एक सांगू, तू असा आहेस म्हणूनच आवडतोस मला. कुठल्यातरी कोपऱ्यात तुझ्यातला माणूस जागा आहे अजुन. पण म्हणूनच आपल्या विरहाच्या शक्यता अजुन वाढतात रे. मास्टरच्या लक्षात आले तर तो पुन्हा कुणाच्या तरी पोटी पाठवून द्यायचा तुला. पण तरीही सांगते, हेही आवड़लं मला. व्हेरी वेल डन. गुड़ जॉब माय डियर, गुड़ जॉब.
आणि पुढच्याच क्षणी ती सर्रकन पिंपळाच्या सगळ्यात वरच्या फांदीवर जावुन लटकली. तो विषण्णपणे आपल्या फांदीकड़े वळला.
समाप्त.
विशाल कुलकर्णी
 
 
%d bloggers like this: